Syndrom Marty

Z góry przepraszam, że polecę chrześcijańskim motywem. Zawsze wkurzała mnie ta historia. O Marcie i Marii.

Skrótowo, dla tych, co nie na bieżąco: Marta usługuje, gotuje, sprząta, Maria siedzi i słucha nauczań. Na prośbę o pomoc nasza bohaterka dostaje beszty, że ważniejszy jest “pokarm duszy”. 

Mam ochotę powiedzieć za nią: “To się nim nażryjcie”.

Marty biegają za potrzebami innych. Towarzystwo się wygodnie rozsiada, magicznie zjawia się przed nim kawka/ herbatka/ wino/ zupka/ może obiadek/ może coś słodkiego? Świetnie się bawią, rozmawiają, tylko ta głupia Marta pilnuje czy każdy ma pełno w kieliszku, wymyka się do kuchni, żeby się nie przypaliło.

Marty matka tak miała, więc Marta w wieku nastoletnim bezlitośnie gardzi tymi zachowaniami. Bo przecież ważniejszy jest “pokarm duszy”, a nie czy “dołożyć komuś kotlecika”.

Marta ma potrzeby- są to potrzeby innych. Potrzeby ich komfortu. Nawet nie zorientuje się jak mijają lata, a powtarza za swoją matką mantry o tym, że jej jest dobrze, że proszę się nią nie kłopotać, że ona cicho posiedzi sobie i nie będzie zawadzać.

Marta śni o tym, że ktoś kiedyś wstanie i powie: “Marto, usiądź, czego się napijesz”, ale przecież dobrze wie, że nikt nie naprawi jej desperackiej potrzeby zasłużenia sobie na miłość.

Nie umie powiedzieć “nie”. Zresztą w wieloletnim funkcjonowaniu w ten sposób, nikt już Marty nie traktuje jako człowieka, któremu wyczerpują się bateryjki, bo Marta jest świetna w “braniu się w garść”, zaciskaniu zębów. Raz na jakiś czas wybuchnie na innych swoją frustracją. A na Martę można się złościć. Marty partnerzy, dzieci, przyjaciele dają sobie wolną rękę w festiwalu niechęci, którą nasza bohaterka łyka garściami. W końcu Marty rzadko trzaskają drzwiami i mówią “dosyć”.

734e4441776951-57b401099b216

Marcie można wszystko powiedzieć. O, w tej kwestii można naprawdę na nią liczyć. Zawsze sprawi, że komuś poprawi się samopoczucie. Np. przez porównanie się z nią. Można napomknąć, że Marta ma brzydkie kafelki w łazience, albo, że powinna wreszcie wyrzucić ten sweter. 

Marta, pomimo zapieprzania i zaangażowania, jak każdy kołcz przykazał, wszystko robi źle. Ma syndrom pt. “w którą stronę się nie obrócisz, zawsze z tyłu dupa”. Oczywiście wszelkie sygnały, że Marta nie wyrabia, albo nie potrafi, to jest bulszit, bo nikt nie pamięta że Marta jest człowiekiem. Marta to wielofunkcyjny robot do zadowalania i bycia cicho. Kiedy Marta prosi o pomoc, to jak w naszej przypowieści, nikt nie chce się zajmować jej banalnymi sprawami.

Przyjeżdża Marta do swojej matki i znowu jej nienawidzi. “Mamo usiądź i porozmawiaj ze mną”. Ale przecież wie, że są z tej samej gliny, że te głupie, nic nieznaczące czynności pomagają jej “zasłużyć” na miłość.

Bo Marty ani jej matki nikt nie kocha. Są o tym szczerze przekonane. Kiedy strzelisz do Marty z pistoletu, ona sama skieruje w swoją stronę armatę.

Marta ma fantazje, że wsiądzie do pociągu byle jakiego, wyrzuci komórkę, dowód, że pójdzie przed siebie gdzieś w las i będzie tam żyła między wilkami w szałasie. Kiedy jeden z nich zapuka do drzwi, zapyta “czy mogę poczęstować kawą, czy woli pan herbatę?”.

Leave your comment