Radykalnie

Ostatnio wzięłam udział w internetowej dyskusji na temat outowania znanych osób. Jak to w tego typu przypadkach- nikt nikogo nie przekonał, już od czasów Flinstonów wiadomo, że na fejsie racjami strzela się na oślep.

Chwilę potem wpadł mi w oko wywiad z Repliki z Piotrem Grabarczykiem o siedzeniu w szafie w showbiznesie. O tych gejach, o których wiemy, że nimi są, a którzy wypowiadają się na wszystkie możliwe tematy ważne społecznie, skąpiąc wsparcia prawom LGBT. I o tych, którzy zgrywają heteryków z kociakami u boku na co większych galach. O lesbijkach jak zwykle cicho, wiadomo, że lesbijki nie istnieją.

I powiem Wam, że się wkurzam, że na stare lata robię się coraz bardziej skrajna, że popularność też zobowiązuje, jeśli bywanie na ściankach i medialna obecność pomagają zarobić komuś na chleb, to niech chociaż nie szkodzi nam wszystkim, którzy żyjemy swoimi małymi życiami. Ukrywanie się przez osoby będące na świeczniku, celebrytów, dziennikarzy, polityków nie jest neutralne. Puszcza w świat przekaz, że homoseksualizm nie istnieje (bo jest niewidoczny), a jeśli istnieje, to jest wstydliwy.

I jeszcze pół biedy jeśli ktoś “ceni swoją prywatność”, ale kiedy takie osoby wprost robią kariery (szczególnie polityczne lub dziennikarskie) na szkodzeniu tęczowym braciom i siostrom, to jest to wstrętna hipokryzja.
Bo wiecie, czternastoletni chłopiec żyjący w zgodzie ze sobą ma więcej odwagi niż jeden z drugim stary dziad, dorosły człowiek z pieniędzmi, władzą i kontaktami, który boi się pokazać, że woli mężczyzn. Niż wielka dziennikarka prężąca dekolty w obawie, że prawda odebrałaby jej męską publiczność. 

Rodzice są odpowiedzialni za swoje dzieci, powinni świecić im przykładem, swoje postawy przekazywać potomstwu. Mało kto z nas ma homoseksualnych rodziców, nie mamy wzorca, jak być dumnym, jak wierzyć w siebie, jak nie dać się nienawiści.  

10

Naprawdę korona z głowy by nie spadła, gdyby jakiś aktor czy piosenkarz od czasu do czasu upomniał się o SWOJE prawa, gdyby przeszedł się na Paradę Równości, sprzeciwił homofobicznym żarcikom prowadzącego talk show.

Gdyby nie tylko pojedynczy nastolatek gej, ale też jego rówieśnicy z klasy, zobaczyli ilu nas jest, co reprezentujemy, że możemy tworzyć dobre filmy, dobrą muzykę, prawo tego kraju, że możemy być lubiani, normalni, sympatyczni, ile istnień można w ten sposób uratować. Ile w ludzkich głowach zmieniła niezłomna i szczera postawa Roberta Biedronia, który na pewno mógłby łatwiej zrobić karierę nie “obnosząc się”, a wybrał prawdę, wybrał szacunek do samego siebie.
To jest odpowiedzialność, która idzie za pewnymi funkcjami społecznymi. Jeśli jesteś aktorką lub celebrytką, to fajnie jest się udzielać w fundacji na rzecz zwierząt, robić charytatywne zbiórki na dom dziecka, wziąć udział w jakimś evencie na badania nad rakiem piersi. Czy różnej maści celebryci nie czują się zobowiązani, aby zrobić coś dobrego dla “swoich”, pomóc tym niewidzialnym, biednym, z małych miejscowości, zaszczutym.

Wymagam od tych na świeczniku przejęcia pewnego rodzaju funkcji “role model”. Jestem na tyle radykalna, że uważam, że powinni się outować, a ci, którzy szkodzą powinni liczyć się z byciem wyoutowanym, bo konsekwencje ich nienawiści do samych siebie ponoszą zwykli zjadacze chleba, bez władzy i pieniędzy, którzy nie mogą schować się za plecami ochrony BORu.